Όταν η επιτυχία γίνεται ιστορία.

Χθές διέρευσε στο διαδίκτυο το νέο album των Muse: The 2nd Law. Η αλήθεια είναι πως τα δύο πρώτα τραγούδια που μας παρουσίασαν δεν με ενθουσίασαν καθώς δεν ήταν δείγμα της ῾συνηθισμένης᾽ μουσικής της μπάντας και παρα-electroνιζαν για τα ακουστικά μου γούστα. Οταν πρωτοάκουσα το album συνειδητοποίησα πόσο άδικο είχα. Η μπάντα πλέον περνάει απο την φάση ῾κάνω επιτυχίες᾽σε αυτήν της ῾γράφω ιστορία᾽. Ο Bellamy αποφασίζει να παρατήσει τα ιδιόρρυθμα ηχητικά προς χάρην μόνο εντυπωσιασμού,ο Wolstenholme βγαίνει στο προσκήνιο και μουσικές επιρροές υιοθετούνται τόσο φυσικά που πλέον είναι γεγονός, οι Muse αρχίζουν να γράφουν ιστορία. Ο Bellamy έχει εξελιχθεί τόσο συνθετικά που πλέον είναι αδύνατον να καταλάβεις τί ¨κλέβει¨ και απο ποιόν. Το album έχει επιρροές απο peppers, rage against the machine εως U2 και prince αλλά το αδιανόητο δεν βρίσκεται εδώ αλλά στο πώς κατάφεραν να τα εναρμονήσουν όλα τόσο φυσικά στις μουσικές τους δυνατότητες και γκάμα, που παύουν πλέον να θεωρούνται ένα συγκρότημα alternative symphonic rock και αποκτόυν τέτοια πολυμορφικότητα και ευλυγισία στις εναλλαγές απο μουσικά genres που κατακτούν άξια θέση ανάμεσα στούς καλύτερους. To album αυτό σίγουρα είναι το πιο απαιτητικό (θα συνηθίσουμε να βλέπουμε τον Morgan Nicholls στην σκήνη) ίσως έπισης να ακούσουμε τον Wolstenholme σε lead vocals στα καθιερωμένα πλέον hysteria και uprising καθώς η αξία του μετά απο αυτό το δίσκο αναγνωρίστηκε. Το μέλλον του 'The 2nd Law' είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Το supremacy θα παίζει σε ταινίες δράσης για τα επόμενα 2 χρόνια, το madness είναι το αντίστοιχο undisclosed desires αυτού του δίσκου, αν και πιο εξελιγμένο ηχητικά που μας κάνει να αναπολούμε παλιά καλά eighties των U2 με το σπάσιμο της κιθάρας στο τέλος, το panic station είναι ό,τι ιδανικότερο για ραδιόφωνο, ίσως να ακούσουμε το follow me στο soundtrack καινούργιας ταινίας του Nolan ή του Aronofsky και τα animals, big freeze και explorers είναι οι μπαλάντες που έλειπαν απο την θεματολογία του συγκροτήματος. Τέλος το isolated system μπορει άξια να χαρακτηριστεί ως ο dj shadow στα καλύτερα του. Μοναδική παραφωνία του album το unsustainable το οποίο περισσότερο θυμίζει κακόγουστο κινηματογραφικό trailer παρά τραγούδι.Αυτός ο δίσκος θα αποκτήσει σίγουρα τόσους θαυμαστές όσους και επικριτές καθώς θέτει πλέον τέλος στην μούσική ᾽παράδοση᾽ του συγκροτήματος. Σίγουρα θα προκαλέσει όμως σχόλια κάθως μόνο συνιθισμένο δεν χαρακτηρίζεται.